Έξοδος από το Ευρώ. Καλό ή κακό;

Πέρα από το ότι σαν ευρωπαϊκοί εταίροι έχουμε πια χάσει κάθε αξιοπιστία και σοβαρότητα, με ό,τι μπορεί να φέρνει αυτό, σε καθαρά οικονομικό επίπεδο θα έλεγα ότι:

α) Η έξοδος θα φέρει σίγουρα μεγάλη υποτίμηση του νέου νομίσματος (δραχμή προφανώς)
β) Αυτή θα φέρει έντονο πληθωρισμό, για τον απλούστατο λόγο ότι αυτά που εισάγουμε -και θα γίνουν ακριβότερα- είναι πάρα πολύ περισσότερα από αυτά που εξάγουμε -και των οποίων θα αυξηθούν κάπως οι εξαγόμενες ποσότητες.
γ) Ο πληθωρισμός θα φέρει μείωση της αγοραστικής δυνατότητας των καταναλωτών, κάτι που θα οδηγήσει σε μείωση του τζίρου και τελικά σε πτώχευση πολλών ακόμη επιχειρήσεων.
δ) Αυτό θα φέρει αύξηση ανεργίας, περαιτέρω μείωση της ζήτησης, περαιτέρω κατάρρευση στην αγορά οικοδομών και λοιπών αγαθών, περαιτέρω μετανάστευση του δυναμικού στοιχείου του πληθυσμού, κλπ., με συνέπεια να μπούμε σ' ένα καθοδικό σπιράλ, που κανείς δεν ξέρει πού θα σταματήσει.

Σε μια τέτοια κατάσταση (και πάντα μιλώντας από την οικονομική πλευρά) ίσως το μόνο που θα μπορούσε να φέρει ανακοπή της πτώσης και ανάκαμψη είναι η εντονότατη αύξηση της εγχώριας ζήτησης και η παράλληλη στήριξη των επιχειρήσεων. Και για να μπορεί η ανάκαμψη να είναι μακροχρόνια και διατηρήσιμη θα χρειαστεί ριζική αναδιάρθρωση του όλου μοντέλου της οικονομίας. Αυτά σημαίνουν:
α) αύξηση ρευστότητας και επενδύσεων
β) διαρθρωτικές αλλαγές

Η αύξηση ρευστότητας με τύπωμα δραχμών από την ΤτΕ θα φέρει πολύ βραχυχρόνια ανακούφιση, ενώ μακροχρόνια θα αυξήσει ακόμη περισσότερο τον πληθωρισμό. Το μόνο που θα βοηθούσε είναι η παροχή ρευστότητας -με διάφορους τρόπους- από την ΕΚΤ. Επίσης, η αύξηση επενδύσεων σε μια ρημαγμένη οικονομία δεν πρόκειται να γίνει από τον ιδιωτικό τομέα, από ξένους ή ντόπιους επενδυτές, λόγω του τεράστιου ρίσκου. Θα μπορούσε να γίνει πάλι μόνο από την ευρώπη, μέσω προγραμμάτων ΕΣΠΑ ή προγραμμάτων τύπου Marshall plan, κλπ.

Και τα δύο αυτά, όμως, απαιτούν την αγαστή συνεργασία μας με τους "θεσμούς", κάτι που εμείς ήδη καίμε με όλες μας τις δυνάμεις, σε μια φάση, μάλιστα, που η ευρώπη δεν μας έχει ανάγκη, ούτε φοβάται ιδιαίτερα το Grexit γιατί έχει πάρει διάφορα μέτρα.

Τέλος, οι διαρθρωτικές αλλαγές είναι ακριβώς αυτά που οι "θεσμοί" μας ζητάνε εδώ και χρόνια, κι εμείς αντιστεκόμαστε, σαν το παιδί που πας να του κάνεις εμβόλιο, κι αυτό κλωτσάει γιατί βλέπει μόνο ότι θα πονέσει για 2 δευτερόλεπτα. Μιλάμε για πραγματική βοήθεια σε επενδυτές, για μείωση φορολογικών συντελεστών και πραγματική απλοποίηση του φορολογικού συστήματος, για δραστική μείωση της γραφειοκρατίας, για απελευθέρωση των αγορών εργασίας και αγαθών, για επιτάχυνση του δικαστικού συστήματος, για βελτίωση της εκπαίδευσης και σύνδεσή της με την παραγωγή (για να μη συνεχίζουμε να βγάζουμε με τη σέσουλα φιλόλογους, θεολόγους, νομικούς, φαρμακοποιούς και άλλους που δεν μπορούμε να απορροφήσουμε), κλπ.

Αν, όμως, εμείς αντισκεκόμαστε στις αλλαγές και είμαστε αποκλεισμένοι από ρευστότητα και επενδύσεις, υπάρχει τίποτα που θα μας σώσει; Η απάντηση είναι ΟΧΙ.

Για να μη μιλήσω για άλλες γενικότερες οικονομικές παραμέτρους, όπως π.χ. είναι το δημόσιο χρέος προς τους ξένους. Με την υποτίμηση του νέου νομίσματος, θα γίνει αντίστοιχη αύξηση του χρέους (το οποίο θα παραμένει σε ευρώ) και φυσικά δεν θα μπορεί με τίποτα να εξυπηρετηθεί, ακόμη κι αν δεν υπήρχε η παράλληλη κατάρρευση της "πραγματικής" οικονομίας. Εννοείται ότι αυτό σημαίνει πτώχευση του κράτους και κατά συνέπεια νομική αδυναμία λήψης νέων δανείων, ακόμη κι αν οι θεσμοί ή η Ρωσία, η Κίνα, η Βραζιλία, κλπ. θα ήθελαν να ρισκάρουν πάνω μας (π.χ. για γεωπολιτικούς λόγους). Χώρια οι απίστευτες αναταράξεις που θα προκαλούσε στα πάντα μια αλλαγή στρατοπέδου μας.

(Μπορείτε να δείτε περισσότερα θέματα στη σελίδα μας στο Facebook).